Sovet İttifaqı və ondan sonrakı illərdə postsovet məkanında evlərin döşəmələri adətən qəhvəyi və ya qırmızımtıl-qəhvəyi rəngə boyanırdı. Bu ənənə bu gün də kənd yerlərində və köhnə şəhər evlərində müşahidə olunur. Bəziləri bunu dövrün dəbi hesab etsə də, əsl səbəblər tamamilə fərqli idi.
PF-26 boyasının populyarlığının əsas səbəbləri
Uzun illər ərzində PF-26 yağlı boyası SSRİ-də döşəmə boyaları arasında lider idi. Bu boyanın tərkibində kimyəvi maddələrdən daha çox bitki yağları, xüsusilə kətan və ya günəbaxan yağı istifadə olunurdu. Tərkibindəki alkid lakı isə evlərdə həşəratların yaranmasının qarşısını almaqda əvəzsiz rol oynayırdı.
PF-26 boyasının geniş yayılmasının digər mühüm səbəbi onun yüksək davamlılığı idi. Sovet evlərində döşəmələr əsasən şam və ya küknar ağacından hazırlanırdı ki, bu materiallar tez aşınır və nəmi özünə çəkirdi. Boya quruduqdan sonra ağacın üzərində davamlı, parlaq bir təbəqə əmələ gətirərək onu nəmdən, çirkdən və mexaniki zədələrdən effektiv şəkildə qoruyurdu. O, su ilə tez-tez yuyulmaya və xlor əsaslı təmizləyici məhlullara qarşı da yüksək dözümlülük nümayiş etdirirdi ki, bu da döşəmənin uzun müddət səliqəli qalmasını təmin edirdi.
Bundan əlavə, qəhvəyi rəngin praktiki üstünlüyü də vardı: mebellərin sürüşdürülməsi və ya yerinin dəyişdirilməsi zamanı yaranan kiçik cızıqlar və aşınmalar bu rəng üzərində daha az nəzərə çarpırdı.
Dövlət siyasətinin rolu
Bu seçimdə dövlətin planlı iqtisadi siyasəti də böyük rol oynayırdı. Bir çox müxtəlif növ boya istehsal etmək əvəzinə, vahid, universal, ucuz və davamlı bir məhsul təklif etmək daha sərfəli hesab olunurdu. Nəticədə, qəhvəyi rəngli döşəmə boyası həm yaşayış, həm də ictimai binalar üçün standart bir həllə çevrildi.